اول از همه

انارهاي تركيده

رعد پاييزي

‍‍‍

صحبت كوتاه -

برگ زردي مي افتد

بر ميز چوبي

آسمان آبي –

طاقباز مي افتد درخت

پرواز ِ داركوب

مه مي رود –

كلبه ي تابستاني

پيدا مي شود

تنهايي –

مگس نيز مي پرد

فنجان ناشور

نسيم باهاري –

گل سرخ هاي  پرشته

تكاني مي خورند

The Saviour  

ديروقت پايــــيز -

كلاغي قار مي كشد

از آنسوي باغ

چه دنياي بديه اين زمين

 Derrida

Ancient of Days

صداي ِ پشه -

بوي شب بو هاي دور

ماه نيمه شب

امروز تمام وقت  گردو  http://walnut.blogfa.com     بودم.

 در انتظار گودو و كامنت هاش رو را به دوستان هايكو نويس پيشنهاد مي كنم . . .

Girls Under Trees

روزي راهبي از گوي شون پرسيد:

-        دائو چيست ؟

-        دائو روان وانهادن است.

-        درنمي يابم !

-        پس آن را كه در نمي يابد بشناس !

-        او كيست !؟

-        خود توست !

-         . . . .‌ !!

-        گوهر چيزها بيرون از تو نيست . در توست . از خود دور شدن دوري از دائوست  . .

صداي رعد –

سگها  نيز  ناگهان

پارس مي كنند

مي چرخد آرام

به دور گزنه ها

پروانه ي  زرد

bags of seed
soaked
by spring rain

چهارشنبه بازار -

همه در ولوله اند

رعد باهاري

خوب و بد چه باشد؟

از آنها فاصله گير

اكنون چگونه اي؟

خر خر ِ گرام

ماهي ها تك مي زنند

به ستاره ها

 . . .

مي پرسد ، صدايش ناله اي بي نور
كسي اينجاست ؟
 هلا ! من با شمايم ، هاي ! ... مي پرسم كسي اينجاست ؟
 كسي اينجا پيام آورد ؟
 نگاهي ، يا كه لبخندي ؟
فشار گرم دست دوست مانندي ؟
و مي بيند صدايي نيست ، نور آشنايي نيست ، حتي از نگاه
مرده اي هم رد پايي نيست
صدايي نيست الا پت پت رنجور شمعي در جوار مرگ
ملل و با سحر نزديك و دستش گرم كار مرگ
وز آن سو مي رود بيرون ، به سوي غرفه اي ديگر
به اميدي كه نوشد از هواي تازه ي آزاد
ولي آنجا حديث بنگ و افيون است - از اعطاي درويشي كه مي خواند
 جهان پير است و بي بنياد ، ازين فرهادكش فرياد . . .

بادبادك  . . .

مي خواهد بگيردش

غوك كوچك

شهريور نام ششمين ماه سال و روز چهارم هر ماه در گاهشماري اعتدال خورشيدي است. كلمه اي مركب از دو جزء خشتر كه در اوستا  فارسي باستان و سانسكريت به معني كشور و پادشاهي بوده و جزء دوم صفت است از  ور  به معنب برتري دادن. وئيره به معني برگزيده و آرزو شده :

پس شهريور يعني كشور منتخب و پادشاهي برگزيده.

 اين تركيب بارها در اوستا  به معني بهشت يا كشور آسماني اهورا مزدا آمده است. شهريور در جهان روحاني نماينده ي پادشاهي ايزدي و فر و اقتدار خداوندي  است و در جهان مادي پاسبان فلزات.چون نگهباني فلزات با اوست پس دستگير فقرا و ايزد رحم و مروت خوانده مي شود.

در اين ماه آفتاب در برج سنبله قرار مي گيرد از اين رو شهريور را در برج دوازده گانه برابر با  سنبله ( دختر باكره) يا خوشه  دانسته اند.

رنگ آبي روشن ، فلز جيوه ، سنگ فيروزه ، زمرد و سياره ي عطارد را به اين ماه منسوب مي دانند.

نرم نرم ِ برف
روی نرده های حياط
بخار چای . . .