مترسكي تنها

در زميني بي خوشه

اوايل زمستان

سگ ولگرد

 دم مي جنباند

براي عابر كور

خوشه هاي گندم

به خود مي پيچند

از تندباد بهاري

شيشه نوشابه شكسته

لبريز

ازباران بهاري

همراه با باد ، مجموعه سروده هاي عباس كيارستمي سال 1378 چاپ شده است. كه شامل 220 سروده و مقدمه اي از استاد ارجمند مرتضي كاخي است.

آنچه در اين جا داراي اهميت است ، نظر ايشان درمورد فرم كار كيارستمي است:

در زمينه فرم براي آنانكه فرصت دقت ندارند، يا داراي اهليت نقد نيستند ، ممكن است اين شبهه را پيش مي آورد كه اينگونه شعر الگوبرداري از نمونه هايي چون هايكو  (Haiku) ، يا خسرواني هاي ايران پيش از اسلام ، يا شطحيات عارفان ، يا نوخسرواني هاي اخوان ثالث ، و يا جز اين هاست. اما اصحاب ذوق سليم به فراست در خواهند يافت كه اين نوع (ژانر) ادبي با تمام قرابتي كه كما بيش با همه ي اينگونه ها ي شعري دارد مقوله تازه ايست. مي توان به جهت خويشاوندي فرهنگ بومي ، فرم آن را نزديك به خسرواني ها و محتواي آن را نزديك به شطحيات عارفان ديد، با اين تفاوت كه شطح با درونمايه مابعدالطبيعي خود ، رو به آسمان دارد و شعر كيارستمي فرزند زمين است و حكايت زندگي و ديگر هيچ.

تو با خداي خود انداز كار و دل خوش دار

كه رحم اگر نكند مرغي خدا بكند

خیلی خوبه که آدم بتونه دو تا خونه داشته باشه درمورد من اینجا خونه دومم نیست خونه اولمم نیست

خونمه!

خوش آمدید